چشم هایم باز نمیشوند اما بسته هم نیستند.سرِ سنگینم انگار روی آب است نه بالش. درد دارد و پر است از مِه. کاش رها کنم گوشی را. باز افعالم اول جمله هستند. چقدر حرص خورد خانم نوروزی و بعد از این همه تمرین باز من همانم که بودم.با دهان نفس کشیدن را دوست ندارم.غُر دارم. زیاد. مثل همیشه. اما نه بزرگی جلویشان گذاشته ام. بیچاره ها به زده شدن نمیرسند.
فردا باز جمعه است. باز قرار است برنامه یادمان شهید هاشمی را چک کنم و در ناراحتی دوری غرق شوم و اشک هایم را روانه ی کربلا کنم. باز باید ساعت ۱۰ و ۱۳شاهد اتوبوس هایِ رفت و برگشت به مصلی باشم. بروم فردا؟؟ حالم خوب نیست که نیست. کی خوب هستم؟! حالااین بار درکنار همه آن بدحالی ها، جسمم هم مریض شده است!چیزی نیست که. درست میشود. خوب میشود. مثل همیشه. چرا صوت استادجوان آراسته را قطع نمیکنم وقتی از ۹ کلمه ۵تارا فقط میشنوم!؟ میترسم قطع کنم. میترسم قطع شوم. میترسم حاشیه میدان شدن عادتم شود. میترسم هنوز و همیشه.
شب بخیر.
#یادداشت.
#مرگبرسرماخوردگی.
#چرتوپرتنویسیبهوقتبیوقتی.
