اولین بارم نبود میدیدمش، از مشتری های همیشگی مغازه ست. اغلب هم نیم کیلو شیرینی میخرید برای عصرونهـ و یکم تنقلات برای دوتا پسرش.
میانسال بهـ حساب میاد ولی از اون مادراست کهـ زنده دل بودن و محبتش سرحالت میکنهـ.
همیشهـ یکی از پسراش باهاش بود و نقش بادیگارد رو بهـ عهده میگرفت. زبونش باز میشد بهـ غر زدن؛ کهـ باباتون کاری باهام نداره ولی شما دوتا ول کنم نیستید. اما زبونش با لبخند روی لبش و چشمای ستاره بارونش از غیرت پسراش، هماهنگ نبود!
اهمیتی کهـ پسراش برای مادرشون قائل بودنُ دوست داشت ، خب حق داره، توجهـ در هر شکل و ظاهری دوست داشتنیهـ.
این بار تنها اومد تو، سفارش هاش رو گفت و من شروع کردم بهـ آماده کردن. زمانی نگذشت کهـ پسر عصبانی اومد تو: "مامان چندبار بگم بهم بگو کجا میری" نفس عمیقی کشید و باهمون مکث آروم شد وانگار نهـ انگار!! چرخید سمت قفسهـ شکلات ها و شروع کرد نگاه کردن. همین. فکر میکنید واکنش مادرش چی بود؟! فقط خندید. فکر کنم ۵دقیقهـ نشد تلفنش زنگ خورد؛ اون یکی پسرش بود: "جانِ مادر،... عزیزم من همینجام اومدم خرید... باشهـ...میام، خداحافظ" چندثانیهـ بعد دوباره زنگ خورد،انگاری پسرش بهـ محض قطع شدن تماس یادش افتاد چیزایی رو هنوز نمیدونهـ: "چیشد جانم... شیرینی فروشی... فروشندش خانمهـ... باشهـ...خندید و گفت دیگهـ احمق نباش و قطع کرد"
حس میکردم تمام مدت دارم بهـ یک تابلو نقاشی نگاه میکردم بااین عنوان؛
«مادری کردن برای پسر و پسر بودن برای مادر، از عمیق ترین لذت هاست.»
#یادداشت.
#ازمغازه.
