آن‌گاه امام(علیه‌السلام) در جمله سوم می‌فرماید: «کسی که زبانش را بر خود امیر سازد شخصیت او تحقیر می‌شود؛ وَ هَانَتْ عَلَیْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَیْهَا لِسَانَهُ.» منظور از امیر شدن زبان اینه که از تحت کنترل عقل و فکر خارج شود و هرچه بر زبانش اومد بگه

بدیهیه و درکش آسونه که سخنانی که از فکر و عقل و تقوا سرچشمه نمی‌گیرن در بسیاری از موارد خطرهایی ایجاد می‌کنن که انسان قادر بر جبران آن نیست و گاه اسباب رنجش افراد آبرومند و سبب ایجاد اختلاف در میان مردم و کینه و دشمنی نسبت به گوینده و دیگران می‌شود و چه زیبا می‌گوید شاعر عرب: اِحْفَظْ لِسانَکَ ایُّهَا الْإنْسانُ لا یَلْدَغَنَّکَ إنَّهُ ثُعْبانٌ کَمْ فِی الْمَقابِرِ مِنْ قَتیلِ لِسانِهِ کانَتْ تُهابُ لِقاءُهُ الاْقْرانُ؛ ای‌انسان زبان خود را حفظ کن -مراقب باش تو را نگزد که اژدهایی است. چه بسیارند کسانی که در گورستان‌ها خفته‌اند و کشته زبان خویشند- همان کسانی که هم‌ترازان آ‌ن‌ها از ملاقات با آن‌ها وحشت داشتند.

چقدر این حکمت طولانی شد توضیحاتش؛ بخونین حتماااااا حکمت واقعا جالبیه و برای الآنم کاربرد داره

مَنْ کَثُرَ کَلَامُهُ کَثُرَ خَطَؤُهُ؛ کسی که زیاد سخن گوید اشتباهات زیادی خواهد کرد

این خطای بسیار باعت تحقیر و بی‌ارزش شدن او در نظر مردم می‌شه. کوتاه سخن این که انسان عاقل باید زبانش را در اختیار عقلش قرار دهد نه این که عقلش را در اختیار زبان که اولی مایه سعادت است و دومی اسباب حقارت شایان توجه است صفات سه‌گانه نکوهیده‌ای را که امام در این بیان کوتاه ذکر کرده (طمع، فاش کردن ناراحتی‌ها نزد هرکس و امیر ساختن زبان بر خود) هر سه در این جهت مشترکند که سبب ذلت و خواری می‌شوند و این هماهنگی در اثر سبب شده است که امام(علیه‌السلام) هر سه را کنار هم قراربده

معنی کلماتش رو هم بگم و فی امان الله:)

أزْرى بِنَفْسِهِ: خويش را كوچك كرد. اسْتَشعَرَ: لباس زيرين قرار داد، يعنى با طمع خو گرفت. أمَّرَ لِسَانَهُ: زبانش را فرمانروا كرد.

اینم یه تلاوت شبانه شاهکاررر از سید حسنین 🌝✨

شبتون به زیبایی بین الحرمین:)

من خدا حافظی کردم و شب بخیرم گفتم ولی زندگی واسم یه برنامه دیگه داره:)😂😭