بخدا‌هیچیم‌نی:)💔

پول، مقام، قدرت، موقعیت های اجتماعی حقیر تر از اونی هستن که بخوان هدف انسان قرار بگیرن❤️‍🩹

:)))))💔

_

من بودم و کُرور کُرور آرزو ولی زورم نمی‌رسید به دنیا، نمی‌رسید!

‏اگه می‌خواید یکیو فراموش کنید، اسمشو بذارید پسوورد اینستاتون. تضمینی فراموش می‌شه

بقران فقط همین 😭😭😭😭

چت جی پی تی فهمیده چقدر ...ام

میشه یدونه فاتحه بخونید برای پدربزرگم؟

گاهی فکر می‌کنم دیوارها همیشه از آجر و سنگ ساخته نمی‌شوند؛ بعضی از آن‌ها در سکوت آدم‌ها ریشه می‌دوانند و پشت لبخندهای تصنعی پنهان می‌شوند. دیوارهایی که نه چشم آن‌ها را می‌بیند و نه دست می‌تواند لمسشان کند، اما حضورشان را می‌توان در فاصله‌ی میان دو دوست، در حرف‌های نگفته و در سکوت کسی که هزاران حرف در دل دارد، احساس کرد. شاید عجیب باشد، اما گاهی آدم‌ها خودشان دیوار می‌سازند؛ نه برای دور کردن دیگران، بلکه برای محافظت از قسمت‌هایی از وجودشان که بی رحمانه زخمی شده‌اند. من هم گاهی به ساختن چنین دیوارهایی فکر می‌کنم؛ دیوارهایی که پشتشان می‌توانم بی‌آنکه مجبور باشم چیزی را توضیح دهم، خودم باشم. دور از قضاوت‌ها، لبخندهای اجباری و حرف‌هایی که تنها برای پذیرفته شدن گفته می‌شوند. شاید از بیرون، سکوت من نشانه‌ی غرور یا بی‌اعتنایی باشد، اما چه کسی می‌داند پشت این سکوت چه غوغایی برپاست؟ گاهی سکوت، کتابی است که هرکسی فرصت خواندنش را ندارد؛ کتابی با هزاران صفحه‌ی نانوشته که تنها در خلوت گشوده می‌شود. بااین‌حال، باور دارم که میان دیوار و زندان تفاوتی هست. دیوار می‌تواند پناه باشد، اما اگر بیش از اندازه بلند شود، حتی آفتاب را هم از ما دریغ می‌کند. من نمی‌خواهم آن‌قدر پشت دیوارهایم پنهان شوم که فراموش کنم بیرون از آن‌ها نیز زندگی جریان دارد. دلم می‌خواهد روزی کسی پیدا شود که برای عبور از دیوارهایم، نه سنگی بردارد و نه اصرار کند؛ فقط آن‌قدر صادق باشد که خودم بخواهم دریچه‌ای به رویش باز کنم. شاید شجاعت واقعی، خراب کردن تمام دیوارها نباشد؛ بلکه دانستن این باشد که کجا باید دیوار کشید و کجا باید در را باز گذاشت.