من به شدت فتیش آدم اصیل دارم، کسی که هول نیست، هرز نمیپره، نمیپیچونه، آداب معاشرت بلده و سعی میکنه درست رفتار کنه. این چیزای ساده سخت نیست ولی خب کم شده، خیلی کم که تصور خوبی ازشون واست باقی نمونده.
هر کجا حس شیشمم رو انکار کردم، واقعیت یه سیلیِ خوشگل خوابوند تو صورتم.
هر آدمی تو زندگیش به یه نفر نیاز داره که بدون ترس از قضاوت شدن پیشش حرف بزنه.
وقتی ادمی که واسم مهمه غمگینه و کاری نمیتونم بکنم یه جون از جونام کم میشه.
نمیدونم چجوری بگم؛
ولی اونجا که چشمت دنبال یه آدمو،یه ماشینو،یه پلاک آشنا میگرده ته ته دلتنگیه :)