گاهی آدم فکر می‌کنه همه‌ی نوشته‌ها باید جواب داشته باشن، اما بعضی وقت‌ها جواب خودش وجود داره، در سکوت، در گذر زمان، در فقط بودن. این نامه از همون جواب‌هاست. من نه قصد دارم داستانی بسازم، نه در پی اثری بزرگم. فقط می‌خوام چیزی که حس کردم، ثبت بشه، تا وقتی دوباره نگاهش می‌کنم، بدونم هنوز واقعی بوده، همان‌طور که بوده. وقتی این نامه به دستت رسید، شاید حس کنی عجیب نیست، ولی همین سادگی و بی‌پیرایه بودنش، اون چیزی‌ست که همیشه نیاز داشتم برات نگه دارم. "همان حس بی‌صدا که همیشه بین ما بود." Yours: https://eitaa.com/Andy_34 🕯

مدتیه می‌فهمم بعضی چیزها وقتی گفته می‌شن، تغییر نمی‌کنن، اما وقتی نوشته می‌شن، یه قدرت خاص پیدا می‌کنن. قدرتی که باعث می‌شه آدم حتی بدون گفتنش هم احساسش کنه، اما وقتی نوشته شد، یه امنیت عجیب پیدا می‌کنه. این نامه همون حس رو داره. نه داستانیه، نه سرنوشت می‌سازه، فقط یه تصویر از چیزی هست که واقعی بوده. و اینکه تو بخشی از اون واقعی بودن بودی، اون‌قدر مهم بود که باید ثبت می‌شد. Yours: https://eitaa.com/sok2oot 🕯

گاهی آدم می‌خواد فقط دیده بشه. نه تحسین، نه تعریف، فقط دیده شدن واقعی. من مدت‌ها به چیزهایی که از تو دیده بودم فکر می‌کردم، به لحظه‌های ساده و گذرا، به چیزی که هیچ‌کس نمی‌دید، و حالا حس کردم وقتشه ثبتش کنم، به شکل نوشتار، نه حرف، نه نمایش. وقتی این نامه رو می‌خونی، شاید حس کنی ساده‌ست، اما ساده بودنش نشونه‌ی صداقتشه. و صداقت گاهی ارزشمندتر از هر اتفاق بزرگیه. Yours: https://eitaa.com/venusg 🕯

این نامه نه برای قضاوته، نه برای درخواست. فقط برای آروم بودن نوشته شده، برای مکث، برای بازتاب. گاهی آدم‌ها فکر می‌کنن باید همه‌چیز رو توضیح بدن، ولی بعضی چیزها خودشون کفایت می‌کنن. این متن از همون‌هاست. نه بزرگه، نه کوچک،‌ فقط واقعیه. می‌خوام وقتی می‌خونی، بدونی که دیده شدی، بدون فشار، بدون نیاز به پاسخ. فقط دیده شدی، و همین کافیه. Yours: https://eitaa.com/joinchat/3410035625C5696a14e74 🕯