نه می‌تونی بگی وابستگیه، نه می‌تونی بگی نیست. نه می‌تونی بگی اهمیت می‌دهی، نه می‌تونی بگی بی‌تفاوتی. یه حس نیمه‌کارست که نه می‌شه انکارش کرد نه می‌شه جدی گرفت. و همین ندانستن، همین تکان‌های ریز بی‌معنی، همین چشم‌هایی که دنبال چیزی می‌گردن که قرار نیست پیدا شه، بیشتر از هر حس مشخصی آدمو خسته می‌کنه. Yours: @sirk505 🕯

حسادت‌هام الکیه، خودم اینو بهتر از هرکسی می‌دونم. اما الکی بودنش، کم کردنش نیست. انگار نه دوست داشتن کامل دارم، نه بی‌تفاوتی کامل. یه چیزی وسط این دوتاست که نمی‌ذاره راحت باشم. آخرش هم با خودم می‌مونم و این فکر تکراری: «حق نداری حسادت کنی.. ولی داری.» و این دقیقاً دردیه که نه می‌تونی توضیحش بدی، نه می‌تونی ازش فرار کنی. Yours: https://eitaa.com/nepento 🕯

گاهی به خودم می‌گم واقعاً چرا؟ چرا باید حسادت کنم به چیزی که حتی مال من نیست؟ چرا باید دلم بلرزه وقتی کسی کنارش‌ه، درحالی‌که بین ما هیچ اسمی، هیچ رابطه‌ای، هیچ تعهدی وجود نداره؟ واقعیتش اینه که خودمم نمی‌فهمم. می‌دونم سهمم نیست، می‌دونم انتخاب‌هامو نکرده، می‌دونم هیچ‌وقت نگفته «بمون» اما با این‌همه یه گوشه‌ی دلم بی‌خودی می‌سوزه. Yours: https://eitaa.com/AViAZfilm 🕯

یه مدت فکر می‌کردم جوابش رو می‌دونم. فکر می‌کردم یا دوستش دارم، یا نه. ولی هرچی می‌گذره، می‌بینم هیچ‌چیزی ساده نیست. بعضی روزا هست که یه پیام کوچیکش می‌تونه حالمو خوب کنه، یه حرفش یه لبخند نصفه‌نیمه میاره روی صورتم و با خودم می‌گم: «خب شاید واقعاً یه چیزی هست.» ولی روزای دیگه، یه دفعه همه‌چی برام خنثی می‌شه. می‌پرسم: «واقعاً چرا اهمیت می‌دم؟ چرا حتی بهش فکر می‌کنم؟» انگار احساساتم، مثل چراغ راهنمایی گیر کرده رو زرد. نه سبز می‌شه، نه قرمز. فقط وسط, فقط مکث, فقط بلاتکلیفی. Yours: @amoradaily 🕯