گاهی آدم می‌نشینه و فکر می‌کنه: آیا بعضی لحظه‌ها ارزش ثبت شدن دارن؟ و جواب همیشه مثبت بوده. حتی وقتی هیچ کس نمی‌فهمه، حتی وقتی هیچ اتفاق بزرگی رخ نداده، همون حس ساده، خودش دنیایی معنی داره. این نامه از همون حس میاد. نه برای نشان دادن، نه برای تغییر دادن، فقط یه ثبت واقعی از چیزی که وجود داشته. و وقتی می‌خونی، امیدوارم اون حس رو دوباره پیدا کنی. Yours: https://eitaa.com/jioooooo 🕯

من مدت‌ها فقط نگاهت کردم، بدون اینکه چیزی بگم، فقط حس کردم و ثبت کردم توی ذهنم. حالا احساس کردم باید تبدیل به کلمه بشه، نه برای تغییر دادن چیزی، نه برای انتظار پاسخی، فقط برای اینکه خودش باقی بمونه. وقتی می‌خونی، شاید حس کنی ساده‌ست، اما همین سادگی، عمقش رو ساخته. این نامه نه اعترافه، نه ادعا، فقط یه ثبت واقعی از چیزی هست که مدت‌ها در سکوت وجود داشته. می‌خواستم بدونی که حتی وقتی هیچ چیز نمی‌گفتی، دیده شدی، و این خودش کافی‌ست تا کسی ساعت‌ها فکر کنه، بنویسه، و با حسش کنار بیاد. Yours: @Morrena 🕯

گاهی احساس می‌کنم آدم‌ها همیشه نمی‌فهمن که دیده شدن واقعی یعنی چی. نه نگاه کردن سطحی، نه شنیدن حرف‌ها، بلکه فهمیدن اون چیزی که پشت همه چیز هست، حس کردن عمقش، بدون هیچ ادعایی. این نامه از همون دیده شدن‌ها اومده. مدت‌ها صبر کردم تا مطمئن شم که وقتشه، نه زودتر، نه دیرتر. هر جمله، هر کلمه، دقیقاً همون حسه که می‌خواستم ثبت بشه. نه برای تغییر چیزی، نه برای اثبات، فقط برای اینکه باقی بمونه. وقتی می‌خونی، امیدوارم حس کنی که حضور تو, تأثیر خودش رو گذاشته، حتی وقتی هیچ حرفی رد و بدل نشده. این نامه فقط همون تأثیره، ثبت شده روی کاغذ. Yours: @Just_Reyhon 🕯

گاهی فکر می‌کنم نوشتن یعنی مراقبت. مراقبت از چیزی که مهمه، از چیزی که ارزشش رو داره و نمی‌خوای گم بشه. این نامه هم از همون مراقبت‌هاست. نه هدفی داره، نه انتظاری، فقط می‌خواد ثبت کنه چیزی که واقعی بوده. چیزهایی که وقتی کنار هم قرار می‌گیرن، یک تصویر کامل می‌سازن، حتی وقتی هر قطعه به تنهایی ساده به نظر می‌رسه. شاید وقتی می‌خونی، فکر کنی این متن طولانیه، اما هر جمله نفس کشیدن یه لحظه‌ست، هر پاراگراف یه مکث. و این مکث‌هاست که باعث می‌شن بفهمی چقدر حضور تو واقعی و مهم بوده. Yours: @pari01nik 🕯