می‌دونی، بعضی چیزها توی زندگی آدم خیلی آرام اتفاق می‌افتن، یه نگاه کوتاه، یه لبخند ناگهانی، یه لحظه‌ی سکوت که انگار دنیا فقط همون لحظه وجود داره. همین لحظه‌ها خیلی وقت‌ها مهم‌ترین تأثیرها رو دارن، اما هیچ‌کس بهشون توجه نمی‌کنه، مگر اینکه یه نفر توقف کنه و نگاهشون کنه. من ایستادم، دیدم، و حالا می‌نویسم. نه برای قضاوت، نه برای تغییر دادن، فقط برای ثبت کردن. گاهی از خودم می‌پرسم چرا این نامه رو می‌نویسم، چرا این همه وقت گذاشتم تا کلمه‌ها رو جمع کنم و نظم بدم. جواب ساده‌ست: چون تو مهم هستی. نه به شکل افراطی، نه به شکل تصنعی، فقط به شکل واقعی. حضور تو در زندگی من، حتی وقتی مستقیم با هم حرف نمی‌زنیم، یه حس آرام و مطمئن میاره، یه حس که می‌خواد ثبت بشه، نه توی خاطره، نه توی ذهن، بلکه روی کاغذ، ملموس و واقعی. Yours: https://eitaa.com/ILOCH3 🕯

شاید این متن ساده به نظر بیاد، ولی سادگی همیشه نشونه‌ی کم‌اهمیتی نیست. بعضی حرف‌ها اگه زیاد تزئین بشن، اصلشون گم می‌شه. من خواستم این یکی همون‌قدر ساده باشه که حسش واقعی بمونه. Yours: https://eitaa.com/joinchat/3480421728C28a7f233bb 🕯

نه می‌تونی بگی وابستگیه، نه می‌تونی بگی نیست. نه می‌تونی بگی اهمیت می‌دهی، نه می‌تونی بگی بی‌تفاوتی. یه حس نیمه‌کارست که نه می‌شه انکارش کرد نه می‌شه جدی گرفت. و همین ندانستن، همین تکان‌های ریز بی‌معنی، همین چشم‌هایی که دنبال چیزی می‌گردن که قرار نیست پیدا شه، بیشتر از هر حس مشخصی آدمو خسته می‌کنه. Yours: @sirk505 🕯

حسادت‌هام الکیه، خودم اینو بهتر از هرکسی می‌دونم. اما الکی بودنش، کم کردنش نیست. انگار نه دوست داشتن کامل دارم، نه بی‌تفاوتی کامل. یه چیزی وسط این دوتاست که نمی‌ذاره راحت باشم. آخرش هم با خودم می‌مونم و این فکر تکراری: «حق نداری حسادت کنی.. ولی داری.» و این دقیقاً دردیه که نه می‌تونی توضیحش بدی، نه می‌تونی ازش فرار کنی. Yours: https://eitaa.com/nepento 🕯