میدونید
بعضیا اینطورن که از خودشون یه جوری کار میکشن به بهانه ی کار خیر ،که از تک و تا میوفتن...
به سلامت خودشون در کنار کار خیر اهمیت نمیدن و فکر میکنن به به ،الان خدا عاشقم میشه.
ورزش نمیکنه ، مراقب روانش نیست ،غذای خوب و سالم نمیخوره ،
تهشم میندازه گردن خدا که آره من دارم برای خدا فداکاری میکنم..
یکی نیست بگه خب بنده خدا ، انگار دین اسلام رو چَپَکی خوندی.
اینکه تعادل رو رعایت نکنی ، اینکه مراقب نعمات خدا از جمله سلامت جسم و روح خودت نباشی در کنار تلاش هات برای کار خیر ،
خودش به نوعی کفر نعمت محسوب میشه...
و
Guess what?
تو به آینده ای که امام زمانت قراره ظهور کنه و بهت نیاز پیدا کنه ، اصلا فکر نمیکنی... بخاطر همینم جوری الان داری به خودت آسیب میزنی که وقتی امام زمانت صدات زد ، از درد و ضعف روحی جسمی نتونی از جات جُم بخوری...
اسلام هرگز دین افراط و تفریط نبوده و نیست ،
برخی افراد بخاطر نگاهِ بخشی به دین ، دچار افراط و تفریط میشن...
و بخاطر همینم هست که تمدن اسلامی ، وقتی همه جانبه به دستورات اسلام توجه میشد ، در اوج شکوفایی بود ،
و بعدش که افراط و تفریط اومد ، رو به افول رفت...