ایما | چت روم
خب دوستان مرسی از صحبت هاتون راجع به intj ها:) تعاریفتون خیلی قشنگ بودن. امیدوارم به اندازه قابل قبو
ممنونم از مشارکتتون🌸
این دو مطارحت رو مختوم اعلام میکنم
انشالله بعدا اگه موافق بودید راجع به بقیه تایپ هاهم میزاریم.
فعلا فقط از همین دوتایپ گذاشتیم به خاطر یسری ابهام
امیدوارم باهم اوکی شده باشید🌻
• توی لینک ناشناس خیلی به این مورد [تنهایی] اشاره شده
من تخصصی در علم مشاوره ندارم اما در حقیقت ما ۳ نوع تنهایی داریم
- تنهایی بین فردی
- تنهایی درون فردی
- تنهایی اگزیستانسیال یا تنهایی وجودی
بهتون پیشنهاد میکنم کتاب هایِ "روان درمانی اگزیستانسیال" و "تکه هایی از یک کل منسجم" رو مطالعه کنید
اگر فکر میکنید این مسئله باعث تعذیب روح و روانِ شما شده به یک درمانگر مراجعه کنید
و خودتون رو از این تکدر و عذاب نجات بدید🍃
در ادامه متنی از فصل نهم کتابِ "تکه هایی از یک منسجم" براتون میفرستم
امیدوارم که کمک کننده باشه.
•|فصل نهم ، تکه هایی از یک کل منسجم، پونه مقیمی|•
و •|روان درمانی اگزیستانسیال . اروین د یالوم|•
ما همه احتیاج داریم زمانهایی با تنهایی برخورد کنیم و حضورش را حس کنیم تا بیاموزیم چطور آرام باشیم بدون حضور دیگران.
گاهی با تمام تلاش هایمان برای داشتن رابطه های متفاوت، تلاش برای بقای رابطه ها و پیدا کردن آدمها، موفق نمی شویم احساس تنهاییمان را از بین ببریم.
و گاهی حتی با داشتن تمام امکانات، رابطه های خوب و... باز هم احساس تنهایی می کنیم. اما چگونه ممکن است؟
چگونه می شود در جمعی باشیم و احساس تنهایی کنیم؟
چگونه می شود در رابطه باشیم و همچنان احساس تنهایی کنیم؟
چگونه می شود که تمام امکانات را داشته باشیم و باز هم احساس تنهایی کنیم.
این تنهایی چیست؟
و آیا راه حلی دارد؟
شاید برایتان جالب باشد اگر بدانید که تنهایی انواع متفاوتی دارد و بعد از اینکه تشخیص دهید کدام نوع از تنهایی شما را آزار می دهد، تکلیفتان با خودتان و زندگیتان روشن تر می شود و راه حل های آن منطقی تر می شود.
در حقیقت ما سه نوع تنهای داریم.
- تنهایی بین فردی
- تنهایی درون فردی
- تنهایی وجودی*
در تنهایی بین فردی، موقعیت یا اتفاق یا شرایط خاص زندگی فرد، او را از رابطه با آدمها و تعامل های اجتماعی دور می کند و در این حالت به فرد احساس تنهایی دست می دهد.
برای مثال مهاجرت به کشوری دوردست، نداشتن مهارت اجتماعی و درنتیجه منزوی شدن فرد در واقع محیط و شرایط به گونه ای ایجاد شده که فرد نمی تواند به صورت سالم با آدم ها و جامعه در تعامل باشد.
در تنهایی درون فردی، فرد با درون خودش احساس گمگشتگی و سردرگمی می کند.
در این حالت اجزای مختلف وجود او از هم فاصله می گیرند و بخش هایی از هویت درونی او تکه تکه شده اند و او نسبت به این آشفتگی درونی ناآگاه است.
او نتوانسته احساسها و خواسته های درونی اش را بشناسد و آنها را کشف کند، در نهایت آنها را سرکوب کرده است و به همین علت با خودش احساس غریبگی می کند و به شدت وابسته به تفکر و وجود دیگران می شود.
این گسستگی درونی به فرد احساس عميق تنهایی می دهد.
در بسیاری از ناراحتی های روانی این نوع گسست از خود و تنهایی مشاهده می شود.
اما در تنهایی وجودی، داستان کمی متفاوت است. تنهایی و جودی، تنهایی است که به ذات در ما وجود دارد و با ما است و هیچ گاه ما را ترک نمی کند.
فقط گاهی ما با درگیری هایی که داریم، حواسمان از توجه به این ترس عمیقی که در ما وجود دارد پرت می شود، ترس از حس کردن این تنهایی!
تنهایی وجودی چیزی شبیه حس کردن یک دلهره ی آنی است که حتی در خوش ترین روابط صمیمانه و در بهترین خودشناسی ها در مورد خودمان، ظاهر می شود.
چیزی شبیه یک هشدارِ کوتاه گذرا، می آید و می رود
و در فاصله حس کردن های کوتاه اما عمیق این تنهایی، ما به زندگی روزمره مان برمی گردیم.
روبه رو شدن با تمام تنهایی ها اضطراب آور است، اما اضطراب در رویارویی با تنهایی وجودی بسیار زیاد است.