『 درخت آلبالو 』

همه ما آن زخم مکرر را لمس کرده‌ایم، اما آن درد جانکاه را تنها کسانی می‌شناسند که در اوج دردمند بودن، به دنبال گوش شنوا گشته‌اند و تنها با سکوتی سرد یا خنده‌ ای بی‌محتوا پاسخ گرفته‌اند. آن‌ها نه تنها تسکین‌ بخش نبودند، بلکه با ناآگاهی خود، شعله‌ی غمت را در بی‌رحمی سوزاندند؛ گویی رنج تو، سایه‌ ای گذرا در میان هیاهوی خنده‌ های بی‌هوادای آن‌هاست. و در اعترافی تلخ من نیز گاه در میان همین تکرار، همان غریبه‌ای هستم که بر رنج دیگری چشم می‌بندد. این یعنی چرخه بی‌تفاوتی؛ در این کره‌ی بی‌رحم، اشکی که فرو می‌ریزد، هیچ نشانی از خود بر چهره‌ی زمان باقی نمی‌گذارد. احساس تو، برای هیچ‌ کس معنایی ندارد و رنجت، تنها طنینی است در خلأ. -آبی 『 درخت آلبالو 』