2:47 دل زارم در تبه، گوشه چادر زینبه💔 امشب جون همه بر لبه، روضه خون مادر زینبه💔 وای زینب💔 #Music

این مداحی خیلی خیلی حس شام غریبان میده... غم عمیق و سنگین، غمی که از قلب سوخته میاد؛ وقتی که کار از کار گذشته...💔

مادر نریمان ۴ ساله به شهادت رسید. این دختر در حمله هوایی اسرائیل به شهر غزه پایش قطع شد، یک چشمش را از دست داد و به شدت مجروح شد. @BisimchiMedia

نه! معلومه که تموم نشده! واسه شیعه واقعی تازه شروع شده! حالا که ده روز حب حسین(ع) ما رو دورهم جمع کرد و پناهنده شدیم به کشتی‌ نجاتش و چنگ زدیم به علمش، و اشک ریختیم و خالی شدیم از محبت دنیا و سینه زدیم و تن تکوندیم و سبک شدیم از بار گناه، وقتشه. وقت مبارزه توی میدون همیشگی نفس و جدال با رنگ و لعاب و مزخرفات دنیا که نزاریم ما رو با خودش به قهقرا ببره.

خیلیاهم هم ازدواج کردن هم درس میخونن یا کنکور میدن، نمونش دخترعموی بنده که اونم هجده سالگی ازدواج کرده بود ولی بعد کنکورشم داد. این که اینا به قول شما کنکور براشون مهم نیست، دلیلش اینه که حتما کنکور جزو اهدافشون نیست خب. شاید اونا نمیخوان درسو ادامه بدن، شاید نمیخوان برن دانشگاه؛ ولی شما جزو اهدافت درس و دانشگاهه و این یه هدف خیلی خوبه، مگه اهداف یکی ان آخه که مقایسه میکنید؟ اهدافم یکی باشن اصن، مگه آدما و شرایط زندگیاشون یکی ان؟ اونطور که همه کپی پیست بودن. و این که چه مجرد چه متاهل، خییییییییییییییلیا موندن پشت کنکور، ببین؛ خیییییییلیییییا هااا، خیلیا واقعا. دختر و پسر. من درک میکنم که قطعا این بهت فشار آورده، ولی خب؛ بدون که خیلی چیز عادی ایه پشت کنکور موندن و انشاءالله امسال تلاشتو میبری بالای بالا و قبول میشی. مهم تلاشته واقعا:) تو همین فامیلمون، یکی از دخترای فامیل عاشق مامایی بود، سال اول به دلایلی نتونست درست درس بخونه قبول نشد، سال دوم خوند و قبول شد الحمدالله. یکی از همکلاسیای دوازدهم خودمم میخواست فرهنگیان دربیاد،سال اول درنیومد؛سال دوم دوباره نشست با همه وجود تلاش کرد و خوند،اونم باز ورودی مهر قبول نشد؛ ولی بالاخره الحمدالله تلاشاش نتیجه داد و ورودی بهمن شد.شکست ینی این که یه چیزی کامل تموم شه، مثلا فرصت کنکور شما همین یکی بوده باشه و تمام؛خب اینو میشه یه جوری بگی مثلا شکست.ولی اینطور نیست، وقتی شما بازم داری میخونی و بازم قراره آزمون بدی پس هنوز آخرش نرسیده که شکست باشه!حتی قبولم نشه یکی، اگه تلاش کرده باشه واقعا شکست نبوده دیگه.تلاش مهم تر از نتیجه اس.ادامه پیام بعد:

و این که اصلا این افراد بلاگر یا کانال دارارو شما نباید خودتونو باهاشون مقایسه کنید. به پیر به پیغمبر بخدا اینا فقط چیزایی که دوست دارن شما ببینیدو میذارن. از شکستا، احساس ناکامی ها، ناراحتیا، مشکلات زندگیشون براتون نمیذارن چون جذب نداره. اینا فقط میخوان شما ویترین رویاییشونو دنبال کنید و چیزایی که اونا میخوان بشه عقاید و تفکراتتون، و حسرت زندگیاشونو بخورید؛ زندگیای فیک مثلا بی نقصی که ارائه میدن. بدونید کسی که واقعا حالش خوبه نیازی نیست جار بزنه، و اصن بگیم باشه طرف واقعا اوکیه زندگیش، این نقص خیلی خیلی بزرگ و رفتار خیلی اشتباه و به شدتتت مخربیه که همه چیتو عمومی کنی! بخدا شما فقط باید برائت بجویید از بلاگرا. و اگه منظورتون آدمای عادی دیلی داره، اوناهم خیلیاشون بخدا چرت و پرت میگن بچه ها. هروقت دیدید یکی داره اذیتتون میکنه با تو چشمتون کردن دستاورداش، شما لفت بدید. دنبال کردن آدمایی که میخوان بگن من خیلی خفنم، من خیلی زندگی خفنی دارم، من خیلی دستاورد دارم، اینا هیچی براتون نداره. این آدما هم از درون خالی ان، هم غرور کاذب و خودشیفتگی الکی دارن خیلیاشون. آدم باید بدونه هر موفقیتی داره، هر دستاوردی داره فقط از خدای متعاله و خودش هیچ کاره اس، خودش فقط باید تلاشگر باشه و شاکر و دعا بکنه. کسی که همه چیشو از خدا بدونه نمیاد بکنتشون تو چشم بقیه و به اسم خودش بزنه همه چیو و خودشیفتگی بیاد سراغش. و اگه شکستی هم باشه، همه شکست داشتن و دارن. ادم نباید تو شکست بمونه یا بذاره شکست کل زندگی و روانشو نابود کنه، زندگی ادامه و جریان داره و باید انسان سعی کنه هی عاقل تر شه و هی از تجارب بقیه و خودش درس بگیره و هی انسان بهتری شه و رشد کنه و از یاد خدا و شکر و دعا غافل نشه. سختیاهم خاصیت زندگی ان، و یا کفاره گناهن که دیگه اون دنیا انشاءالله بهشتی باشی یا باعث بالا رفتن مقام آدم. به همه چی به دید مثبت نگاه کنید، و همیشه خداروشکر کنید:) این دنیا موقته. انشاءالله که با هدف درست ینی قرب الهی و عاقبت بخیری و اطاعت از خدا و اهل بیت، زندگی خیر و درستی داشته باشیم:)

*تازه هنوز جواب کنکور نیومده و شاید قبول بشید کی میدونه:) بذارید یه ناشناسی رو که قبلا جواب داده بودم بفرستم اینجا، شاید به دردتون بخوره:

تو فرهنگیان کسایی که پشت کنکور موندن خییلی زیادن. ینی من همکلاسی از خودم بزرگتر زیاد دارم، هم اتاقی دارم که از خودم چارسال بزرگتره. راهای مختلفی هست، این که دوباره تلاش کنی و بخونی، که خیلیا این کارو کردن و موفق شدن. و این که یه سریا رفتن دانشگاه و انصراف دادن، مثلا یکی از هم اتاقیام دانشگاه قم درس میخونده بعد یه سال که خوند دوباره کنکور داد و فرهنگیان قبول شد، از اونجا انصراف داد و اومد فرهنگیان. یا یکی از هم اتاقیای قبلیم پیام نور بود و سال سومش بود حتی، ولی اون سال قبول شد و اومد فرهنگیان. یا از هم اتاقیام هست که تجربی بود ولی اخرش کنکور انسانی داد و فک کنم دوسال پشت کنکور موند ولی بالاخره قبول شد و اومد فرهنگیان. ناامید نشید، انشاءالله به لطف خدا شماهم قبول میشید:)

این البته فقط برای فرهنگیان صدق نمیکنه، یادمه معلم یکی از پایه های خواهرم که فک کنم سی و اندی سالشونم بود، دوباره کنکور داده بود و پزشکی داشت میخوند همزمان با معلمی و سرکار بودنش. ینی میخوام بگم به خاطر علاقش با این که خیلی سالم از کنکورش گذشته بود و به شغل دیگه ای هم مشغول بود، ولی باز تلاش کرد و شد. واقعا آدم باید به جای عزاداری واسه فرصتای از دست رفته، فقط ازشون درس بگیره و فرصت های آینده رو دریابه و برای هررر فرصت نهایت تلاششو بکنه که اگه نرسید هم حداقل از خودش راضی باشه و بگه من واقعا تموم تلاشمو کردم و دیگه نتیجه با من نیست، و انگیزه داشته باشه باز برای تلاش دوباره یا تلاش برای چیزای دیگه. واقعا تلاشه که مهمه:) همون جمله: هدف انجام وظیفه است، نه رسیدن به نتیجه. بخدا که همینه که تو کل زندگی:) و منظور از وظیفه هم، همون نهایت تلاش و کاریه که تو هر زمینه ای از دست یک آدم برمیاد.

فکر کردم باید اینجاهم باشن.