تا کِی قرار است عدالت فقط واژه‌ای باشد که روی کاغذ زیبا به نظر می‌رسد، اما در زندگی به یک حقِ دست‌نیافتنی تبدیل شود؟ سال‌هاست که به زنان گفته‌اند قوی باشید، اما کمتر کسی پرسیده چرا یک زن باید برای شنیده شدن، برای امنیتش و حتی برای ابتدایی‌ترین حقوق انسانی‌اش، این‌همه بجنگد؟

دردناک‌تر از خودِ ظلم، جایی‌ست که سکوت به پناهگاهِ ظلم تبدیل می‌شود؛ جایی که آدم‌ها می‌دانند، می‌بینند، اما ترجیح می‌دهند چیزی نگویند، چون حقیقت شاید برایشان هزینه داشته باشد. زن نباید برای اثبات اینکه «انسان» است، بجنگد. نباید برای حق انتخابش عذرخواهی کند، برای صدایش اجازه بگیرد یا برای رنجی که کشیده، هزار بار خودش را توضیح بدهد. هیچ سنت، قانون، جایگاه یا قدرتی نباید آن‌قدر مقدس باشد که انسانیت یک زن در برابرش کوچک شمرده شود.

برابری زمانی معنا پیدا می‌کند که زن بتواند بدون ترس زندگی کند، بدون عذرخواهی حرف بزند و وقتی مورد ظلم قرار گرفت، مجبور نباشد برای اثبات حقیقت بجنگد. چون هیچ زنی نباید برای برخورداری از حقوقی که از ابتدا حق او بوده‌اند، بجنگد و هیچ جامعه‌ای نباید آن‌قدر به سکوت عادت کند که صدای بی‌عدالتی دیگر برایش عجیب نباشد.