هنوز نمیدانم چرا انسان بودن را انتخاب کردم زمانی که میتوانستم شاخه ای گل ، نوری تابان و یا پروانه ای رنگین بال در این دنیا باشم.
فکر میکنم یکی از ظالمانهترین تجربههای هر آدمی ، تجربهی کور شدن یه ذوقِ خیلی عمیقه . یهو بعد یه مدت طولانی همهچیز تاریک میشه .
هروقت فکر کردی هیشکی دوست نداره یه نگاه به ترز حرف زدن من با تو و فرقش با بقیه بنداز، باشه؟