قطره های باران محکم بر شیشه ی پنجره ی اتوبوس برخورد میکرد، هوا خیلی دلش پر بود،ابر ها تمام غصه هایشان را جمع کرده بودند و یکباره بر شهر باریدند! پرده های اتوبوس با هر باد شدیدی تکان میخورد، جای خالی ات چنان حس میشد که باران اجازه نمی‌داد کسی روی صندلی ات بنشیند ...

من صدای باد کولرم . من رو وقتی همه جا ساکته چشاتو بستی و کولر روشنه میتونی بشنوی، من، منم . صدای خنثی و راکت باده کولر . چشاتو ببند و بهش گوش بده،میشنوی؟!خیلی راکته -هیچی- دقیقا صدای هیچیه من احساس مرگم، من خوده مرگم،صدای روتین کولر که یه تایمی خفه میشه و دوباره وقتی تابستون میشه روشن میشه و این معرکه نیست ؟! من احساس مرگم، احساس مرگی که اگه بخوای فیزیکشو ببینی بهت میگم چشاتو ببند به صدای خنثی ی کولر خونت گوش کن و این منم تا وقتی که اون کولر بسوزه،برای همیشه . #خودم‌نوشت _فاطمه‌مکی_ ۱۴۰۲-۳-۳۱ https://eitaa.com/Conductive_without_electricity

_

مهتاب چو تو ابر ببیند زِ صبح خویش،باران بزند ابر کند نصف جهان رآ....

و قسم به آنان که در خلوت خود هم نجیب اندـ

نهالِ بی نشانِ من، تو در کدام راه قدم بر میداری؟ هم اکنون که ماه هنوز در آسمان است و من در زمین به دنبال او می‌گردم ،. -فاطمه مکى-

بگذار یک بار باران، از زمین به آسمان ببارد -

_در تار و پود مژه هایت، از نخ های ابریشم بهشت به کار برده است آن پروردگارِ زیبا ساز ! لبخند بزن و تار هایش را به هم پیوسته تر کن مهربانم . -فاطمهٖ مکی-

بگرد، دورش بگرد، دور سیاره ی زحل میان مردمک چشمش ، دور تار و پود موهای لختش، دور مژه هایی که از کهکشان چشمانش محافظت میکنند ! به دورشان بگرد، تا قبل از آن که دیر شود. -فاطمهٖ مکی-

مهربانم، در آن سرزمین عشقی متولد خواهد شد، که ثمره ی آن ، روزی نجات خواهد داد مردمانش را! بجنگ برای زیستن، بجنگ برای خندیدن . -فاطمهٖ مکی-

نورِ این مهتاب، از روی پنجره پاک نمیشود که نمیشود، با خون شستمش شاید ردی از آن باقی نماند . -فاطمهٖ مکی-

رنگِ روحِ تو ؛ رخساره ی شفافیت گلبرگ های نیلوفر آلپ را به آغوش کشیده است. و زمانی که اشک هایت روی گونه هایت روانه میشود ؛ شبنم های آن گل را به خاطر میاورم . لبخند بزن و اولین نیلوفری باش که خنده بر لب دارد . -فاطمهٖ مکی-