_

مهتاب چو تو ابر ببیند زِ صبح خویش،باران بزند ابر کند نصف جهان رآ....

و قسم به آنان که در خلوت خود هم نجیب اندـ

نهالِ بی نشانِ من، تو در کدام راه قدم بر میداری؟ هم اکنون که ماه هنوز در آسمان است و من در زمین به دنبال او می‌گردم ،. -فاطمه مکى-

بگذار یک بار باران، از زمین به آسمان ببارد -

_در تار و پود مژه هایت، از نخ های ابریشم بهشت به کار برده است آن پروردگارِ زیبا ساز ! لبخند بزن و تار هایش را به هم پیوسته تر کن مهربانم . -فاطمهٖ مکی-

بگرد، دورش بگرد، دور سیاره ی زحل میان مردمک چشمش ، دور تار و پود موهای لختش، دور مژه هایی که از کهکشان چشمانش محافظت میکنند ! به دورشان بگرد، تا قبل از آن که دیر شود. -فاطمهٖ مکی-

مهربانم، در آن سرزمین عشقی متولد خواهد شد، که ثمره ی آن ، روزی نجات خواهد داد مردمانش را! بجنگ برای زیستن، بجنگ برای خندیدن . -فاطمهٖ مکی-

نورِ این مهتاب، از روی پنجره پاک نمیشود که نمیشود، با خون شستمش شاید ردی از آن باقی نماند . -فاطمهٖ مکی-

رنگِ روحِ تو ؛ رخساره ی شفافیت گلبرگ های نیلوفر آلپ را به آغوش کشیده است. و زمانی که اشک هایت روی گونه هایت روانه میشود ؛ شبنم های آن گل را به خاطر میاورم . لبخند بزن و اولین نیلوفری باش که خنده بر لب دارد . -فاطمهٖ مکی-

در ثانیه هایی که تنهایی تورا به آغوش میکشد، دامان پروردگارت را بگیر موجود دوپا ! کجا تورا محبوب تر میخوانند جز آغوش او؟ به غیر پناه ببری باخت داده ای . -فاطمهٖ مکی-

اسلام علیك یاٰ اباعبدالله الحسین علیه السلام.