سلام صحبت از زخم روح هایتان است ، هیچ انسانی نباید بعد از جراحت روحی خود ، به خود دستور شاد زیستن بدهد ، حکم بعد از زخم باند پیچی روحتان است! زخم هایتان را درمان کنید . خود را از خون های لباس روحتان جدا کنید ! آنگاه که به روحیه ی بالایی در حفظ خود رسیدید و پلی بک به زخم های تان نکردید ، میتوانید به ایستاده ماندن و شاد زیستن فکر کنید ، مستقل شوید، شاد باشید و خود را مرفح کنید لطفاً اول درمان شوید . -فاطمهٖ‌مکی-

_بعد چی گفت؟ +گفت قد غمای همه عالم اشک دارم .. _گریه میکرد خان دایی؟ یا ازینایی بود که میریخت تو خودش و صاف کرده بود روح خودشو؟ +چی بگم والا یه وقتایی فکر میکنم اصلا چیزی ازش باقی نمونده که بخواد غصه بخوره .. _چکار میکنه پس؟! +هنوز زندست . -فاطمهٖ‌مکی-

امروزِ زیبا-

نفس از هر ره ابر و گل و باران نکشانم ، که نبارد زه دل ابر چکه ای آب ... -فاطمهٖ‌مکی-

آجر هایمان این روزها عجیب پوک است ! آجر هایی پوچ برمیداریم برای ساخت دیواری ضعیف ، هدف بندگی معبود بود و ما بندگیِ دیگر بندگان کردیم... مدتی‌ست فکر هایم مرا به دنیایی جز این دنیا میکشاند ، گویی فاصله ی مان تا این دنیا بسیار است .. در آن سیر میکنیم و در آن نیستیم ! این دیگر چه دم و بازدمی ‌ست؟! به سراغ دنیا اگر میایی، با نوشیدن بندگی بیا .. آجر های معبود بچین و به او تکیه کن . -فاطمه‌مکی-

اگر با دیگرانش بود میو چرا ظرف مرا بشکست میو ؟!...

از امروز -

یک هسته از رویای تو، در سینه ام انداخت جا، یک دم کنارت بودم و یک عمر خاکستر شدم .