_بعد چی گفت؟ +گفت قد غمای همه عالم اشک دارم .. _گریه میکرد خان دایی؟ یا ازینایی بود که میریخت تو خودش و صاف کرده بود روح خودشو؟ +چی بگم والا یه وقتایی فکر میکنم اصلا چیزی ازش باقی نمونده که بخواد غصه بخوره .. _چکار میکنه پس؟! +هنوز زندست . -فاطمهٖ‌مکی-

امروزِ زیبا-

نفس از هر ره ابر و گل و باران نکشانم ، که نبارد زه دل ابر چکه ای آب ... -فاطمهٖ‌مکی-

آجر هایمان این روزها عجیب پوک است ! آجر هایی پوچ برمیداریم برای ساخت دیواری ضعیف ، هدف بندگی معبود بود و ما بندگیِ دیگر بندگان کردیم... مدتی‌ست فکر هایم مرا به دنیایی جز این دنیا میکشاند ، گویی فاصله ی مان تا این دنیا بسیار است .. در آن سیر میکنیم و در آن نیستیم ! این دیگر چه دم و بازدمی ‌ست؟! به سراغ دنیا اگر میایی، با نوشیدن بندگی بیا .. آجر های معبود بچین و به او تکیه کن . -فاطمه‌مکی-

اگر با دیگرانش بود میو چرا ظرف مرا بشکست میو ؟!...

از امروز -

یک هسته از رویای تو، در سینه ام انداخت جا، یک دم کنارت بودم و یک عمر خاکستر شدم .