هرچیزی انجامش از وقت خودش بگذره، سرد میشه

-

ره چنان بسته که پرواز نگه در همین یک قدمی می‌ماند کورسویی ز چراغی رنجور قصه پرداز شب ظلمانی‌ست نفسم می‌گیرد که هوا هم اینجا زندانی‌ست هر چه با من اینجاست رنگ رخ باخته است آفتابی هرگز گوشه چشمی هم بر فراموشی این دخمه نینداخته است اندر این گوشه خاموش فراموش شده کز دم سردش هر شمعی خاموش شده باد رنگینی در خاطرِ من گریه می‌انگیزد

ء. ارغوان ابتهاج/دفتر ریاضی

حق با شانو ئه، در انتها به هیچی و همچی میرسیم.

کهنه‌م

آزادی؟ آزادی یک قفس خالی است. تو از قفسی که پر از خاطراتت است، می‌پری توی قفسی که پر از ترس از آینده است.

ما حیف بودیم.

⸝⸝ 𝖿︎𐇽𐇽݁𝗈𝗋 𝗒‌𝗈𝗎 بیگانه