در حسرت تو میرم و دانم تو، بی‌وفا روزی وفا کنی که نیاید به کار من

روزگاری‌ست که هم‌صحبت من تنهایی‌ست. - هوشنگ ابتهاج

چه می‌خواهی از آیینه ،مگر دیدن خودِ شکسته اشتیاق دارد ..؟ #خویش نوشت

شانه‌ات را دیر آوردی، سرم را باد برد خشت‌خشت، آجرآجر، پیکرم را باد برد من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند نیمم آتش سوخت، نیم دیگرم را باد برد از غزل‌هایم فقط خاکستری مانده به جا بیت‌های روشن و شعله‌ورم را باد برد با همین نیمه، همین معمولی ساده بساز دیر کردی، نیمه‌ی عاشق‌ترم را باد برد

او هم تو را دوست داشت؟! به اندازه یک قرن ساکت ماند بعد گفت: هیچوقت مطمئن نشدم.

من تلخ ترین شعر جهانم ؛تو نخوان....

او تو را شکست و رفت. تو نگران شدی خسته‌اش نکرده باشی‌. بخواب؛ آدمِ ساده!

می ترسد....

اگر پوسیده گردد استخوانم، نگردد مِهرت از جانم فراموش

قانونی نیست که تو را مال من نگه دارد..؟

حس میکنم زندگی ام با بودنم متفاوت است، همیشه هستم اما نه در زندگی ،نه در جریان زندگی،نه در لحظات زندگی فقط وجود دارم نه تاثیر ... تلاش می‌کنم اما نمی رسم ؛گویی که دنیا تصمیم گرفته است حتی بودنم را نیز نادیده گیرد . #خویش نوشت

شاید مشکل از خرداده ....