من تلخ ترین شعر جهانم ؛تو نخوان....

او تو را شکست و رفت. تو نگران شدی خسته‌اش نکرده باشی‌. بخواب؛ آدمِ ساده!

می ترسد....

اگر پوسیده گردد استخوانم، نگردد مِهرت از جانم فراموش

قانونی نیست که تو را مال من نگه دارد..؟

حس میکنم زندگی ام با بودنم متفاوت است، همیشه هستم اما نه در زندگی ،نه در جریان زندگی،نه در لحظات زندگی فقط وجود دارم نه تاثیر ... تلاش می‌کنم اما نمی رسم ؛گویی که دنیا تصمیم گرفته است حتی بودنم را نیز نادیده گیرد . #خویش نوشت

شاید مشکل از خرداده ....

انسان در جستجوی معنا بود که ،عشق را یافت ؛زندگیش برای مدتی پرطراوت بود . سپس او رفت و انسان بی معنی و پوچ ادامه داد.... #خویش نوشت

نه بیمارم، نه خوشحالم، نه از حالم خبر دارم گهی با جان گهی با دل، گهی از هر دو بیزارم

چه غم که خلق به حُسنِ تو عیب می‌گیرند همیشه زخمِ زبان، خون‌بهای زیبایی ست

نیستم ...