فرار میکنم به سرعت؛لحظه ای بعد پرسیدم که از کِه..؟ هیچ جواب نیافتم جز خود..‌ من ناامیدانه جسورانه و با تمام ترس و درد و رنج هایم از خود ِدردمندم فرار میکنم. یقینا پایانی ندارد جز نابودی من و خود و سایه ی مان.. #خویش نوشت

آره رسیدن خوشبختیه؛ولی تلاش کردن و نرسیدن ماورای بدبختی محسوب میشه!

یک دلِ آسوده نتوان یافت در زیر فلک در بساط آسیا یک دانه‌‌‌ی نشکسته نیست _صائب تبریزی

افسوس من مرده‌ام؛ و شب هنوز هم... گویی ادامه‌ی همان شب بیهوده‌ست! آیا شما که صورت‌تان را ، در سایه‌ی نقاب غم‌انگیز زندگی مخفی نموده‌اید؛ گاهی به این حقیقت یأس‌آور اندیشه می‌کنید.. که زنده‌های امروزی.. چیزی به جز تفاله‌ی یک زنده نیستند؟ گویی که کودکی در اولین تبسّم خود؛ پیر گشته است _فروغ فرخزاد

نردبان مى‌خواست يا انديشه‌ى دينار داشت؟ نفع خود مى‌ديد تنها، هر كه با ما كار داشت!

گفت: هم‌دیگر را می‌شناسید...؟ گفتم: روزهایی بود که رویاهای مشترکی داشتیم، حالا اما... غریبه هایی با هزاران خاطره‌ایم.)) _عباس معروفی

هرگز حضور حاضرِ غائب شنیده‌ای؟ من در میان جمع و دلم جای دیگرست - سعدی

چقد گریه کنم ..؟ چقد تِلُو بخورم..؟ چقد به دیوارِ پیاده رو بخورم..؟ -تلو[چاووشی]

فکرکنم چون تاحالا کسی انقدر دوسِت نداشت گند زدی.

وضعیت:

سخت تر از تنها بودنِ مطلق ؛احساس تنهایی تو جمعیه که اضافیِ..

دروغ میگن نوشتن حالتو بهتر نمیکنه؛فقط حجم دردو‌ واضحتر میکنه.)