انسان‌های زخمی را بیشتر دوست دارم؛ آن‌هایی که رنج کشیده‌اند، چون دلشان عمیق‌تر می‌تپد. کسی که درد را فهمیده باشد، مهربانی را هم بهتر می‌فهمد. شاید به همین دلیل است که بعضی دل‌ها، با وجود تمام شکستگی‌ها، هنوز زیبا می‌مانند. _ داستایفسکی

ما را دل از كشاكش دنيا شكسته است اين كشتی از تلاطم دريا شكسته است تنها ننالم از غم ايام و جور يار... باشد مرا دلی كه ز صد جا شكسته است

گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم؛ باز گویم که عیان است چه حاجت به بیانم..؟ _سعدی

مرا ای ماهی عاشق! رها کن، فکر کن من هم؛ یکی از سنگ‌های کوچکِ افتاده در نهرم تفاوت‌‌های ما بیش از شباهت‌هاست، باور کن..! تو تلخی شرابِ کهنه‌ای، من تلخی زهرم. _فاضل نظری

از فراقت چشم هایم غرق باران می شود؛ عاشقِ هجران کشیده زود گریان می‌شود..

من از تو میمردم اما تو زندگانی من بودی.... _فروغ فرخزاد

هر بار بیشتر و بیشتر متقاعد می‌شوم که نکته اصلی نوشتن، نه در قالب قدیم و جدید بلکه در این است که انسان بدون فکر کردن، آزادانه آنچه را از روحش جاری می‌شود، بنویسد... _آنتوان چخوف

هی میدوم هی نمیرسم هی میمیرم هی نمیرسم هی درد میکشم هی نمیرسم..

__

حالم خوب است اما گذشته‌ام درد می‌کند.... _حسین پناهی

برخی از ما فکر می‌کنيم دوام آوردن قوی‌ترمان می‌کند، اما گاهی قدرت در رها کردن است...

شب‌ها که دلتنگت می‌شوم از این شانه به آن شانه فقط غَلت می‌زنم مثلِ یک ماهیِ جدا شده از دریا باید ببینی جان دادنم را