باز هم باغچه از غنچه‌ی پژمرده پر است؛ شهر، از مردم دلتنگ و دل آزرده پراست.. _فاضل نظری

You broke my heart.

بی خبر از هم خوابیدن چه سود؟ برمزار مردگان خویش نالیدن چه سود؟ زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید ورنه بر مزارش آب پاشیدن چه سود؟ گر نرفتی خانه اش تا زنده بود خانه صاحب عزا خوابیدن چه سود؟ گر نپرسی حال من تا زنده ام گریه و زاری و نالیدن چه سود؟ زنده را در زندگی قدرش بدان ورنه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود؟ گر نکردی یاد من تا زنده ام سنگ مرمر روی قبرم وانهادن ها چه سود؟ _شیخ بهایی

درقفس باشد پرنده بال میخواهد چکار؟ آدمِ بیکس باشد مال میخواهد چکار؟ باحقیقت زندگی کردیم واین شُد آخرش؛ این دوروز زندگانی فال میخواهد چکار...

این شُد اخرشَ؛

بابا فلانی آدم بدی نیست، اصن ایرادش اینه که آدم بدی نیست... انقدر خوبه شبیه آدم بدا شده؛ انقدر میاد خوبی می‌کنه به آدما که می‌ترسن از خوبیاش... –جنگل آسفالت

پر و بال که هیچ، قلب و روحمم‌ دادم تو این راه اخه؛

من که اصرار ندارم تو خودت مختاری؛ یا بمان ، یا که نرو ، یا نگهت میدارم ...

خُنُک آن قماربازی که بباخت آنچه بودش؛ بنماند هیچش اِلا هوس قمار دیگر -قمار باز[چاووشی]

آغوش وا کن، ابرِ مرا در بغل بگیر؛ بارانی‌ام، شبیه بهاری که پیش روست...

حوصله‌ات که سر می‌رود؛ با دلم، با دوست داشتنم، بازی نکن ... من در بی‌حوصلگی‌هایم با تو زندگی‌ها کردم ... _شاملو