من که اصرار ندارم تو خودت مختاری؛ یا بمان ، یا که نرو ، یا نگهت میدارم ...

خُنُک آن قماربازی که بباخت آنچه بودش؛ بنماند هیچش اِلا هوس قمار دیگر -قمار باز[چاووشی]

آغوش وا کن، ابرِ مرا در بغل بگیر؛ بارانی‌ام، شبیه بهاری که پیش روست...

حوصله‌ات که سر می‌رود؛ با دلم، با دوست داشتنم، بازی نکن ... من در بی‌حوصلگی‌هایم با تو زندگی‌ها کردم ... _شاملو

بعضی روزا میشه دنیا رو تکون داد ؛بعضی روزام بلند شدن از تخت خودش خیلیه..

میشه برگردیم به شیش سال پیش..؟

آهوی من! که از دَم شیران گریختی رویای جویبار و چمن را چه می‌کنی؟! گیرم که خانه را بکشی روی دوش خویش ای لاک‌پشت پیر! وطن را چه می‌کنی؟!

اوکه در خلوت به سیلی صورتش را سُرخ کرد. گونه های سُرخِ سیلی ، چال میخواهد چکار؟

نه! این انصاف نیست که دنیا آنقدر کوچک باشد که آدم‌های تکراری را روزی هزار بار ببینی، و در عین حال آنقدر بزرگ باشد که نتوانی آن کس را که دلت می‌خواهد، حتی یک بار هم ببینی! –تنهایی پر هیاهو

من از خاطر نخواهم برد رنگ چشم‌هایت را ؛ عسل فاسد نخواهد شد اگر صدسال هم باشد..

بزار اینو بهت بگم که:اشکالی نداره که همه ی کارها با هم پیش نمیره ، اشکالی نداره که خسته ایی، اشکالی نداره که بعضی روزا میشکنی، حتی اگه تموم نشه این روزا بازم اشکالی نداره . بلاخره تو تلاش کردی و این مهمه #خویش نوشت