خویش را گم کرده‌ام بعد از تو در آوار خویش؛ رحم کن! می‌ترسم از تنهایی بسیار خویش... شمع جانم را مسوزان بیش ازین دیگر مگو، اشک می‌ریزد برای گرمی بازار خویش.. بس که من سرگرم رؤیای تو بودم بارها دیده‌ام خواب تو را با دیده بیدار خویش چهره‌ای دارم که پنهان در نقابی کهنه است. خیره در آئینه‌ام با حسرت دیدار خویش باشد ای‌خورشید پنهان! در حجاب خویش باش... باز هم خو می‌کنم با سایه‌ی دیوار خویش:)

گریه کردم.

تموم میشه؟

دلِ من هم دل است، آهن نیست.. _پروین اعتصامی

مرا همه شب نمی‌برد خواب..

بعدا؟ بعدا دیگه حسی نمیمونه.

بعدا چایی سرد میشه.

همیشه لبخند زدن واسم آسون تر بوده تا اینکه توضیح بدم چرا ناراحتم.