میخواستم فریاد بزنم و از او بخواهم که نرود. اما چه حقی داشتم که او را از رفتن بازدارم،وقتی خوشبختیاش در آغوش دیگری بود.
تهش یه جایی بالاخره قبول میکنی که باید رها کنی، نه چون نخواستی، چون نمیشد. چون گاهی علیرغم همه تلاشهات، نمیتونی بعضی چیزها رو تغییر بدی.