در رنج می‌فهمیم عیار خویش را

زخم به جز صاحبش برای کسی دردی ندارد!

به قول جنابِ مولانا:

آدما شبیه کتابن...! بعضیا جلدای قشنگی دارن، اما تهش یه دفترچه‌ی خالی‌اَن؛ بعضیا هم ساده‌اَن، اما پر از قصه‌هایی که اگه شروع کنی، دیگه نمی‌تونی زمین بذاری‌شون! و بیشتر وقتا، آدم‌ها فصل‌های ناگفته‌شون رو برای کسی نمی‌خونن، جز اونی که بلد باشه بی‌صدا ورق بزنه: ))

*

نداد اگر «ملک الموت» فرصتی ما را محرمش به نیابت ز ما نفس بکشید...

-سرو می‌ماند ولی‌طوفان به‌پایان می‌رسد!-

حافظ، وظیفهٔ تو دعا گفتن است و بس در بَندِ آن مباش که نشنید یا شنید

من:

درون من آسمانی‌ست که بی‌ابر می‌گرید. . .

- لحظه‌یِ تشیعِ من از دور بویت می‌رسید ؛ تا دو ساعت بعد دفنم، همچنان جان داشتم . .

می‌شود از فکرِ من چند ساعتی بیرون روی؟ درس دارم بخدا، این ترم مشروط میشوم.