_

زهرا دیروز هم دویدم دنبالت. مثل همیشه. فکر اینکه روی قبرت پا گذاشته باشن یا فرش پهن کرده باشن هم دلمو آتیش میزد. دل دل کردم تا رسیدم. توی راه نزدیک بود بخورم زمین! ولی همینکه رسیدم بالای سرت... یه آخیش از ته دل گفتم. بغلت کردم... اومده بودم با هم علوم کار کنیمااا.... ولی چرا هر چی صدات زدم بلند نشدی عزیز دلم؟:))

گفت : حال بدت را در کجا پنهان می‌کنی؟ گفتم در لبخندم.

نابودیم ولی همچنان پشت نقاب صبر و آرامشیم!

شهادت

چه شود گر نظری بر من بیچاره کنی .

دلم برات تنگه ، مثل هرمز💘 .

من و خواب مثل کسایی هستیم که همو دوست دارن، ولی خانواده هاشون نمیزارن باهم ازدواج کنن.

_