دل توی دلم نبود که زودتر برسم پیش شهید.

خلاصه وارد مقبره شدم و نگاهم به دوستام افتاد. سلام سرسری ای دادم و بست نشستم پیش شهید.

همون جای همیشگیم:)

شکلات هایی که آورده بودم رو گذاشتم...

دیشب رفته بودم تا حاجت همه ی کسایی که التماس دعا گفته بودن رو بگیرم.

به گریه افتادم.:)

یه تازه عروس و دامادی اونجا بودن که اومدن نزدیک و جلوی شهید نشستن.

یه گل توی دست عروس خانم بود ...

همسرشون از من پرسیدن همسرشونین؟!

و من با گریه گفتم نه از دوستان دور هستن. ولی مثل یه برادر هستن برام...

عروس خانم گلش رو گذاشت برای شهید:)

اصلا اون گل بوی خاصی میداد:) یه لحظه حس کردم علی آقا خودش اینجا بوده. چون من عاشققق گل نرگسم. هر کسی که میومد اونجا گل رو بو میکرد و کلی تعریف میکرد:)