گاهی نبودنِ یک نفر، یعنی سکوتِ تمامِ دنیا...
میدانم داغِ خالهات زخمیست که هیچ واژهای نمیتواند آرامش کند.
اما باور کن، آدمهایی با آن پاکی و مهربانی، هیچوقت واقعاً نمیروند؛
فقط شکلِ بودنشان عوض میشود —
بهجای کنارِ ما بودن، در دلِ ما زندگی میکنند،
در خاطرات، در لبخندها، در نفس به نفسِ زندگی.
میدانم لبخند میزنی تا محکم بمانی،
اما دلت از هزار جا شکسته...
میدانم سکوت میکنی، ولی درونت پر از فریادِ بیصداست...
و همین صبرِ آرام و نجیب، یعنی بزرگیِ دلِ تو.
خالهات رفت، اما مهربانیاش هنوز در نگاهت پیداست،
در لحنِ صدایت، در لبخندت،
در هر خاطرهای که با عشق از او میگویی.
او رفته، اما ردِّ حضورش هنوز مانده؛
در لحظههایی که دعا میکنی،
در شبی که ستارهای ناگهان پررنگتر میدرخشد...
آنجاست، لبخند میزند، و از تو مراقبت میکند.
#عوامل_پشت_صحنه.
مرسی برای بودنتون؛)
وقتی رفاقتتون با یکی تموم میشه
همه ی راز هاتون رو پیش خودتون نگهدارید؛
پایان رفاقته،پایان شرافت نیست که.
كاش آدم هاى درست سر راه آدم هاى درست قرار بگيرن؛چون درست بودن با آدم هاى غلط خيلى دردناكه!
خسته ام از گفتن ایران تسلیت؛
ولی ایرانمدوباره تسلیت
بازهم یه ایران دعا کردیمونشد...
ولی من چایی خوردن دو نفره
با کسی که دوسش دارم رو به
همه پارتیا و دورهمیا ترجیح میدم.