موقع عصبانیت حواستون باشه با
کی و چجوری دارین حرف میزنید
همه چی حل میشه و حالتون خوب
میشه اما یه حرفا و یه لحنایی هیچوقت
از دل طرف مقابل پاک نمیشه.
دَمـان ؛
عزیزانتان را تماشا کنید، طولانی.
در این پریشانی روزگار، مبادا فراموش کنی
دوستَت دارم.
تجملات هیچ وقت جاذبهای برایم نداشت،
چیزهای ساده را دوست دارم، کتابها را،
تنهایی را، یا بودن با کسی که من را میفهمد.
«و من زندهام
به بویِ آدمهای خوب،
خاطراتِ فراموش نشدنی و تلاش برای روزهای بهتر.»
یکی از خصوصیات بزرگ شدن اینه که
یاد میگیری قرار نیست آدما همون قدری
که تو دوسشون داری، دوست داشته باشن.
بزرگترین پشیمانیام ساعتها جمله ساختن
برای کسانی بود که لیاقتِ یک کلمه را هم نداشتند.
اشکالی ندارد…
میگذرد، همیشه میگذرد.
اما نمیدانم، وقتی بگذرد، از من چه باقی میماند.
-