+ولی هیونگ، الان که فکر می‌کنم دست‌ها همیشه خالق نیستند... _ ادامه بده. + خب.. اونها می‌تونن با نوازش کردن مرهم زخم بشن ولی می‌تونن زخم هم بزنن، قابلیت خلق کردن رو دارن ولی کم هم دست به نابودی نزدن. _پس یعنی از حرفت پشیمون شدی؟ +نه! ولی این به این معناست که چشم ها هم باید محکوم بشن چون اونها هم میتونن ظالم باشن، چشم ها ...میتونن طوری بهت نگاه کنن که حس کنی با ارزش‌ترین چیز توی دنیایی،و گاهی وقت‌ها هم ممکنه...حسی رو بهت منتقل کنن که بگی هی؟ فرق من با آشغال چیه پس؟ میدونی داستان چشم ها فرق داره... آخه برای هر کس یه کهکشان متفاوت رو درون خودش جا داده. _ آه پس موضوع بحث امشبمون جور شد)