دلم حریفِ درد و اندوه ِفراوان نیست . - شهریار

باید نشست، نزدیک انبساط جایی میان بیخودی و کشف... _سهراب سپهری

_

در سرم سودایی است می‌شکافد مغز را می‌رسد ناله تلخی از دور می‌چکاند از درد،قطره اشکی را می‌شناسم ترس را در شب تاریکم،نور وحشت دارد آن دو سوی چشم را چهره گرگی بر سر دارد... #معصومه_محمد‌نژاد

آیا کسی آنقدر دوستت دارد که از جهان نترسی؟ - شمس لنگرودی.

چه کسی میفهمد ‏در دلم رازی هست ‏میسپارم آن را ‏به خیال شب و تنهایی خود من به آمار زمین مشکوکم اگر این سطح پر از آدم‌هاست پس چرا این همه دل‌ها تنهاست...؟! #سهراب_سپهری

در حقیقت ما همه بشر بودیم! تا اینکه ' نژاد ' ارتباطمان را برید! ' مذهب ' از یکدیگر جدایمان ساخت! ' سیاست ' بینمان دیوار کشید! و ' ثروت ' از ما طبقه ساخت همه آزادی میخواهند بی آنکه بدانند اسارت چیست! اسارت به میله های دور جسمت نیست به حصارهای دور تفکرت است! _صادق هدایت

شبانگاهان که مه می‌رقصد آرام میان آسمان گنگ و خاموش تو در خوابی و من مست هوس‌ها تن مهتاب را گیرم در آغوش #فروغ_فرخزاد

من اونقدری دوستت دارم که سهراب سپهری میگه: «در رگهایش من بودم که می‌دویدم...»

خود ِجناب شهریار هم وقتی نوشت ‹‍ تو بمان و دگران‌ ، وای به حال دگران › بعدش روشو برگردوند و زیر لب گفت : ‹‍ دل شکسته و اشک روان . . گواهت بس که خوش به حال دگران . .›

آنجا که دلت از دل من غافل شد آنجا که غمت برای من حائل شد در میان من و تو ،فاصله‌ای حاصل شد بازآ که به جانم غم‌ تو قاتل شد #معصومه_محمد‌نژاد