چیزی که مهمه باوریه که آدما بعد رفتن تو ذهنت شکل دادن؛ وگرنه هیچ کس نیومده که بمونه...

آقا ما خیلی نامردیم که هروقت کارمون گیر بود یادتون افتادیم، ولی شما خیلی مردی که هربار به رومون نیاوردی و کارمونو راه انداختی...

هر شروعی پایانی دارد و هر آمدنی، رفتنی. و همه ی این آمد و شد ها تنها می‌آیند تا جزئی از وجود ناقص ما را کامل کنند... چرا که هیچ چیز در این دنیا ابدی نیست...

جان به قربان سیه موی فتاده بر رُخ ماهت...

تیکه پاره تر از این گل های پرپرم تو کدوم از این گلایی؟؟ رز، لاله، نسترن...

شهر مُهر بی نمازی زد به پیشانیم و من با ‌کسی چیزی نخواهم گفت جز سجاده ام .حسین زحمتکش.

دارم نگران خودم میشم... این حجم از اجتماع گریزی و مردم گریزی عادی نیست واقعا...

شیفته ی چیزهای ساده و عادی هستم ، آن ها آخرین پناهِ روح های پیچیده اند . . . ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

متاسفانه دیگه کسی بهم وایب امن بودن نمیده ، به همه آدما شك دارم .

خاطره‌ها عجیبن ، گاهی باعث سرخ شدن گونه‌ها میشن و گاهی چشم‌ها ..

آره من حسودم ، حسودی میکنم به دکمه‌های لباست که با فراغ بال تنگ قلبت نشستن ..

یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن چشم ها بیشتر از حنجره ها میفهمند