سینه‌م سنگینه، بغض داره خفه‌م می‌کنه، نفسم بالا نمیاد، ولی؛ دریغ از قطره ای اشک...

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی...

پس از شوق فراوان بر دلم داغ وصالت ماند شبیه کودکی که روز اردو خواب می ماند . امیرحسین ثابتی.

اینجا هیچ چیز عادی نیست... آخر اینجا زوزه ی موشک ها عوض لالایی مادر گوش دخترک را میخراشد. جایی برای کتمان نیست...راستش را بخواهی اینجا بازی کودکان هم عادی نیست... آنها شهادت خود را بازی میکنند، تابوت یکدیگر را به دوش میکشند، نوحه میخوانند، به سر سینه میزنند و اشک می‌ریزند؛ بعد میخندند و میخندد و بلند تر می‌خندند تا جایی که صدای قهقهه‌شان با سوت موشک همراه میشود و تمام... ..اینجا کودکان پایان تلخ زندگیشان را بازی میکنند..

تو معنی ماوا بودی سردار، پشتمان با رفتنت خالی شد، دلمان لرزید، چشممان تار شد، جگرمان سوخت، سوخت و سوخت و هنوز می‌سوزد...

اگر راجب او از من بپرسی خواهم گفت: او قند روز های تلخ من بود...

ادب، بزرگترین دارایی یک انسانه، و قشنگ‌ترین هدیه ای که می‌تونه به اطرافیانش بده...»

وای که چقدر سخت است در عین بی هویتی حرف از تمدن زدن.

حال خوبت رو به هیچکس گره نزن...

مقاومت در برابر گریستن از خود گریستن دردناک تر است

اینجا همه چیزش فرق میکند... .چایت را من شیرین میکنم.

چه حکمت بوده در آتش، که ابراهیم و زهرا را یکی آنی گلستان شد، یکی هر لحظه سوزان‌تر .سیدتقی سیدی.