گلدان ها را آب داده ام، ظرف ها را شسته ام، خانه را رُفت و رو کرده ام، دنیا خیلی خوب است؛
بیا! علامت خانه بودن من
همین پنجره ی رو به جنوب آفتاب است،
تا تو نیایی ،پرده را نخواهم کشید؛
عباس معروفی در تعریف از عشق دو طرفه خیلی قشنگ میگه:
گاهی با دویدن به سمت کسی نفسی برای ماندن در کنار او نخواهی داشت، پس با کسی بمان که نصف راه را به سمتت دویده است
این شعر وحشی بافقی یکی از قشنگ ترین چیزاییه که خوندم:
ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم
امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم
دل نیست کبوتر که چو برخاست نِشیند
از گوشهٔ بامی که پریدیم، پریدیم . .