بیا‌... برگرد از دور دست ها شاید کنار هم شعر شدیم... |جمال ثریا|

فتح باد!

روئیدی در قلب من بسان گل کوچکی که کنار دیوار می‌روید؛ همین‌ قدر ناخواسته عاشقت شدم ... |غاده السمان|

هر چه دل گم می کند بر دیده تاوان می شود؛

ای آنکه مرا برده ای از یاد، کجایی؟ بیگانه شدی، دست مریزاد، کجایی؟ دردام توام، نیست مرا راه گریزی من عاشق این دام و تو صیاد کجایی؟ محبوس شدم گوشه ی ویرانه ی عشقت آوار غمت بر سرم افتاد،کجایی؟ آسودگی ام،زندگی ام، دارو ندارم درراه تودادم همه بر باد، کجایی؟ اینجا چه کنم؟ از که بگیرم خبرت را؟ از دست تو و ناز تو فریاد، کجایی؟ دانم که مرا بی خبری می کشد آخر دیوانه شدم خانه ات آباد کجایی؟

‏رابطه سرد شده مثل غذا میمونه، اگه گرمم بشه هیچوقت اون کیفیت اولشو نداره. _

چه آشکار و چه پنهان ، چه سنگین و چه سبک ، چه قدرتمند چه ضعیف از مخلوقات خدا ، در مقابل قدرت خدا همه مساویند! |مولایمان علی''|

«سوف تقبيل أنت تضع ركنًا آمنًا كم كنت أتوق أن أكون الفتات في طريقك.» بر می‌داشتی می‌‌بوسیدی ! می‌گذاشتی گوشه ای امن؛ چقدر دوست داشتم خُرده نان های سرِ راهت باشم. |داود سوران|

ای بغض فرو خفته مرا مرد نگه دار تا دست خداحافظی‌ اش را بفشارم... #فاضل‌نظری

برای اینکه خوشبخت شوید!

قطار می رود تو می روی تمام ایستگاه می رود و من چقدر ساده ام که سالهای سال در انتظار تو کنار این قطار رفته ایستاده ام و همچنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام ...! |#قیصر_امین_پور|

درکوله بارقسمت ما غم زیاد بود ولی کم بودعمر ما ولی همین کم زیاد بود آنسوی شوق وشادی وشورو نشاط ما اندوه و رنج و قصه ماتم زیاد بود این یک دو روز را که به آن عمر گفت اند یکدم نبود بیش و همان دم زیاد بود چیزی نصیب من نشد از کارگاه عشق غیرازغمی که از سرمن هم زیاد بود...