بزرگ‌ترین موفقیت زندگی‌ام این بوده که با چشم‌های خودم ببینم که چطور فراموشم می‌کنند...   | #گابریل_گارسیا |

بغلم می‌کنی؟ بغلم می‌کنی وقتی اضطراب، محاصره‌ام کرده و دارم رنج می‌کشم؟ وقتی از درون متلاشی‌ام و از بیرون آرام؟ بغلم می‌کنی که دردهام بریزد و پاییز غمگینم بهار شود؟ دستانم را می‌گیری تا هزاران گنجشک غمگین، درون سینه‌ی من آرام بگیرد؟ نگرانم می‌شوی؟ غصه‌ام را می‌خوری وقتی که زل می‌زنم به نقطه‌ای و آرام و بی‌صدا غصه می‌خورم؟ نهایت تلاشت را می‌کنی؟ برای اینکه حال من خوب‌تر شود؟! همیشه برای آدم‌های غمگین چای ریخته‌ام و این نهایت تلاش من برای آرام کردن‌شان بوده. نهایت تلاشم برای اینکه زمستان کسی را بهار کنم. گاهی حجم دردها بیش از ظرف تحمل آدم‌هاست و آدم‌ها حق دارند غمگین باشند. دردهایی هست که نمی‌توان از آن‌ها حرف زد، و رنج‌هایی هست که نمی‌توان آن‌ها را شرح داد. چیزی نپرس، فقط سستیِ شانه‌های سنگینم را ببین، سرت را به نشانه‌ی همدردی تکان بده و در آغوشم بگیر. که همین شانه‌های امن تو برای من کافی‌ست. هوا سرد است برایم چای می‌ریزی؟   | #نرگس_صرافیان |

راست یا دروغ مهم نیست ! تو فقط با من حرف بزن ! چشمانت زیرنویس می کنند !

هیچ‌چیز، هیچوقت در هیچ کجای جهان سر جایی که باید، نیست. اسم‌هایی را در لیست‌های خداحافظی دیدیم که هنوز به حد کافی سلام نکرده بودند و اسم‌هایی را در صفحه بیزاری که هنوز عاشقشان بودیم... | رویا شاه حسین زاده |

همه عیب هایت را دوست دارم، جز نبودنت... | محمود درویش |

خیال میکنی نهنگ ها نمی دانند آمدن به سـاحل یعنی مـرگ؟! خیال میکنی به عاقبتش فک نکردم گفتم «دوسـتت دارم»...؟ | پوریا نبی پور |

_ کوچك اما محکم

چشم هایش شروع واقعه بود

تا مرا می نگرد، قافیه را می بازم .

لا تنظر إليّ ، كل جراحي تعرفك ... به مَن نِگاه نکن، تمامِ زَخمهایَم تو را می‌شناسَند.

《دلیل عشق فراموش کردن دنیاست》