چال روی گونه هایت انحصارا مال من بعد از این لطفا برای هیچ کس اصلا نخند.

_

ولی من دوست داشتم، کسی باشم که وقت خستگیات به آغوشش پناه میبری .

گفت ای مجنون شیدا ، چیست این؟ می نویسی نامه  ، بهر کیست این؟ ‌گفت : مشق نام لیلی میکنم خاطر خود را تسلی میکنم چون میسر نیست من را کام او عشق بازی میكنم با نام او #جامی‌

اونجا که #مولانا میگه: مکانم لامکان باشد نشانم بی‌نشان باشد نه تن باشد نه جان باشد که من از جان جانانم

قائِلُ : کَیفَ طَعم الحُبِ؟ قُلتُ لَهُ : الحُبُ عًذبُ و لَکِن فیهِ تَعذیبُ ! و گفت: طعم عشق چگونه است؟ گفتمش: عشق گواراست اما رنج دارد..!

همه‌ آنهایی که مرا می‌شناسند، می‌دانند چه آدم حسودی هستم. و همه‌ آنهایی که تو را می‌شناسند... لعنت به همه آنهایی که تو را می‌شناسند! |#نزار_قبانی|

《شاخه تا آمد به برگش خو كند پايیز شد ..》

آنقدر دیر آمدی تا عاقبت پاییز شد کاسه ی صبرم از این دیر آمدن لبریز شد   تیر دیوانه شد و مرداد هم از شهر رفت از غمت شهریور بیچاره حلق آویز شد   مهر با بی مهری و نامهربانی میرسد مهربانی در نبودت اندک و ناچیز شد   بی تو یک پاییز ابرم، نم نمِ باران کجاست؟ بی تو حتّی فکر باران هم خیال انگیز شد   کاش میشد رفت و گم شد در دل پاییز سرد بوی باران را تنفّس کرد و عطر آمیز شد   آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ آنقدر دیر آمدی تا عاقبت پاییز شد...   | فرهاد شریفی |

تجربه‌ی دوست داشتن، یک خوشبختی است. گاهی حتی فراق، خوش است. خصوصا اگر از تب‌و‌تاب اولیه عبور کرده باشی. اجازه دهی غبارها بخوابند. آرام بگیری و قبول کنی. عشق به قلب آدم غَنا می‌بخشد. تجربه‌ی این رنج‌ها خوب است و یک گنجینه در ته قلبِ تو پُر می‌کند، اگر درست شناسایی‌اش کنی. آلبر کامو در زمانه‌ی دوری از یار نوشت: "حتی جدا از تو، چیزی در من سکونت داشت." در غیبت معشوق، چیزی از او در تو ساکن می‌شود. چیزی حتی بهتر از او.   | معین دهاز |   

هر کجا عشق آید و ساکن شود هر چه نا ممکن بود ممکن شود #مولانا

_گاهی......