آدمها همه میپندارند که زندهاند
برای آنها تنها نشانهی حیات
بخار گرم نفسهايشان است!
کسی از کسی نمیپرسد :
آهای فلانی
از خانهی دلت چه خبر ؟ گرم است ؟
چراغش نوری دارد هنوز !؟
_
و من آنان را
به صدای قدم پیک
بشارت دادم.
و به نزدیکی روز،
و به افزایش رنگ!
به طنین گل سرخ
،پشت پرچین
سخنهای درشت.
و به آنان گفتم
هر که در حافظهٔ
چوب ببیند باغی
صورتش در وزش
بیشهٔ شور ابدی
خواهد ماند...
-سهرابسپهری
