اونقدر دوستت داشتم که برای اسیب نرسوندن بهت ،حاضر به زیر پا گذاشتن خودم بشم.
بین خودمون دیواری با خشت های ِسردو بی توجه و گریزان ،که قاتل روزای خوبت نشم..
و با من تو کهکشان بی نام نشونم گم نشی.
اما تو منو بلد بودی و من خوش خیال! از شکاف دیوار شکوفه مهربونیت جوونه زد و کل دیوارو پیچکِ توجهت ،پای این دیوونه موندت ،فکرای بیخودُ نیست کرد.
و طبق معمول تویی که فکرمو میدزدی و بهم پس نمیدی:)))
باید رفت:))
بریم برای نشون دادن عاقبت بخیریمون..
رفت تا از چشمات شبنمِ بهشت جاری شه
رفت که بفهمی عشق غیر او سهل انگاری بیش نیست.
باید رفت و خوند زیارتِ عاشوراتو ؛
اقای من،
کاری کن تا قلبم و روحم متعلق به شما باشه و چشمم ضریحتو بغل بگیره.
راه نجات از تاریکی هام ،به من مثل همیشه لطف کن و محرم بعدی هم منو مهمون خودت بدون!
_
