خیلی سال پیش از یکی پرسیدم بزرگ ترین اشتباهی که تو زندگی انجام دادی چیه؟
فکر کرد. خیلی فکر کرد و گفت ؛
مفت از دست دادم.
گفتم چی رو از دست دادی؟ گفت چیزی که فکر می کردم همیشه دارم. می دونی آدم وقتی چیزی رو داره حواسش پرت نداشته هاش میشه. میگه اینکه هست. بذار برم سراغ باقی چیزا...
حواسش نیست چیزی که داره شاید با ارزش تر از تمام چیزایی باشه که دنبالشونه.
یه نگاه بهش کردم و گفتم نمی شد دوباره به دستش آورد؟
یه لبخند تلخ زد و گفت نه... برای من نمی شد. شاید خیلی چیزا رو بشه بعد از دست دادن دوباره داشت ولی دل آدمیزاد رو نمیشه.
اینکه خیلی ساده دل کسی رو به دست آوردیم دلیل بر بی ارزش بودنش نیست.
بعضی چیزا رو وقتی نداشته باشی تازه ارزششون مشخص میشه!
پس بذار خیلی راحت بهت بگم...
″بعضی وقتا همین که چیزی رو از دست ندی کافیه...″
احساس میکنم نیاز دارم برم تو یه خونه ی ۴۰ متری یه زندگی و شروع کنم با یه همخونهی ساکت .
با کسی که لیست کتابامون مشترک باشه و سلیقهی موسیقیمون یکی .
کسی که مثل خودم چای بخوره و وقتی بارون میزنه نگه ببند پنجره رو طوفانه. بدوعه باز کنه و تا کمر بره بیرون نفس بکشه .
کسی که هیچی نگه و هیچی نپرسه. فقط بفهمه : )))
