غریب است دوست داشتن؛ و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن... وقتی میدانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد. و نفس ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه کرده است.... به بازیش میگیریم.... هرچه او عاشق تر.... ما سرخوش تر.... هرچه او دل نازک تر.... ما بی رحم تر.... تقصیر از ما نیس؛ تمامی قصههای عاشقانه ، اینگونه به گوشمان خوانده شده اند....️
تورا گم کرده ام با اینکه نوری'
نفس ها میکشم از بهر دوری-
چنان هر ان که غم آید صبوری؛
دلم آهی کشد از درد دوری
شگفتا! چگونه زنده ام با اینکه رویی
ندارم از پی گفتن که دوری؛)
دلم آتش گرفت از جنس غربت..
غریبم...مرا بینی و باز دوری؟!
