وطن همان جایی ست که حتی رنج هایش برایت آشناست . همان گربه ی نشسته ای که ذره ای از خاکش را به دیگری نمی‌دهی . اگر وطنت عزادار شود ، گویا خود تو به این روز افتاده ای . اینجا همان جایی ست که تک‌تک مردمان پارس به آن تعلق دارند و فرزند آن می‌باشند . ایران ، خانه ی ماست ؛ خانه ای که نامش هم فریاد می‌کشد که اینجا سرزمین آریایی ها است.

زندگی تو ایران این شکلیه که بی پول باشی میگن خدارو شکر سالمی مریض باشی میگن خدارو شکر زنده ای بمیری میگن راحت شد :)))

عمو جان برو مشقاتو بنویس

"هشت میلیارد داستان،همه با پایان یکسان"

بقول صادق هدایت تک تک ذرات من ؛ تک تک ذرات اونو میخواد.

خیالِ رویِ تو در هر طریق همره ماست؛ نسیم موی تو پیوند جانِ آگه ماست به رغم مدعیانی که منع عشق کنند؛ جمال چهره تو حجت موجه ماست به حاجب در خلوت سرای خاص بگو: "فلان ز گوشه نشینان خاک درگه ماست؛ اگر به سالی حافظ دری زند بگشای! که سال‌هاست که مشتاق روی چون مه ماست..."

مستی نمی‌کند اثر ، در من از تو بی خبر..

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود اما بی جونم گمم... [ناجی]

شرمم کشد که بی تو نفس میکشم هنوز تا زنده ام بس است همین شرمساریم [شهریار]

در عجبم.... که خدا به تماشای زندگی ام نشسته است و با دیدن این همه رنج در زندگی ام... سکوت کرده....

کاش هیچوقت نبودی.. که از ذوق بودن و دیدنت هرشب همین حوالی اشک بریزم..