ای در نگاهت جلوهی خورشیدِ بیپروا
ای تکیهگاهِ خستگیهام، ای عزیزِ ما
در چشمهایت رازِ هستی، جانِ من روشن
با خندههایت میشود ایام، گلگلشن
«خانومِ علی»، ای مونسِ شبهای تنهایی
در قلبِ من تنها تویی، تنها تو زیبایی
هر لحظه با عطرِ تو در جانم شکر ریزد
«قندِ علی»، مهرت به دل چون قند میآمیزد
در عمقِ چشمت عالمی از مهر پنهان است
ای «عروسکِ علی»، عشقت برایم دین و ایمان است
بیتابم از شوقِ تو، هر دم در این مِهرم
من در مسیرِ عشقِ تو، هرگز نمیلغزم
ای قامتت سروِ خرامان، در خیالِ من
عطرِ خوشت پیچیده در جان و در احوالِ من
«فاطمه» جان، ای هستیام، ای مظهرِ نابی
در آسمانِ تیرهام، تنها تو مهتابی
آن زلفِ خرماییِ تو، شبهایِ رویایی
هر تارِ مویت، قصهای از عشقِ پیدایی
وقتی که میبندی به مژگان، چشمِ آهو را
دیوانه میسازی تو هر دم، قلبِ این سو را
آن چشمِ آهو، قصهی مستیست، جانِ من
در آینهیِ چشمِ تو پیداست، ایمانِ من
«خانومِ علی»، ای تکیهگاهِ خستگیهایم
تویی تعبیرِ شیرینِ همه دلبستگیهایم
«قندِ علی»، جانم فدایِ خندههای تو
من مستِ عطرم، مستِ بویِ مانده در مویِ تو
ای «عروسکِ علی»، ای جانتر از جانم
تا پایِ جان با عشقِ تو، هر لحظه میمانم