نامه ی آخرت به دستم رسید ! / صبا اکبری — 𝓅𝑜𝑒𝓂𝒾𝓇

به‌نام خدایی که عشق آفرید... بعد از آن دلتنگی آفرید... فراق و اشک و دوری و اما شیرین تر از همه وصال آفرید... به‌نام خدایی که دید دلمان تنگ است؛ میانه ی شب نماز آفرید... دید اشک و بغض سنگینی می کند بر قلب آنگاه در میانِ‌سجده آغوش محکمی آفرید... به‌نام خدایی که کربلا آفرید... کربلا فراق داشت؛ برای وصالش شب جمعه، بین الحرمین، باران، ماه و کنجی از حرم آفرید... به‌نام خدایی که دلِ شکسته را مرهم می گذارد... خدا مرهم آفرید... خدا حسین (ع) آفرید... به‌نام خدایی که شکرش نتوان گفت... خدایی که دعوت را... در محرمش آفرید... :))

شعربخونیم؟ برای خزآن:)!

رفـت و غـزلـم چـشـم بـه راهـش نـگـران شـد دلـشـورۀ مـا بـود ، دلـارام جـهـان شـد

در اوّل آسـایـشـمـان سـقـف فـرو ریـخـت هـنـگـام ثـمـردادنـمـان بـود ، خـزان شـد

زخـمـی بـه گِـل کـهـنـۀ مـا کـاشـت خـداونـد ایـنـجـا کـه رسـیـدیـم هـمـان زخـم دهـان شـد

آنـگـاه هـمـان زخـم ، هـمـان کـورۀ کـوچـک شـد قـلّـۀ یـک آه ، مـسـیـر فـوران شـد

بـا مـا که نـمـک‌گـیـر غـزل بـود چـنـیـن کـرد بـا خـلـق نـدانـیـم چـه‌هـا کـرد و چُـنـان شـد

مـا حـسـرت و دلـتـنـگـی و تـنـهـایـی عـشـقـیـم یـعـقـوب پـسـر دیـد ، زلـیـخـا کـه جـوان شـد

جـان را بـه تـمـنـای لـبـش بـردم و نـگـرفـت گـفـتـم بـسـتـان بـوسـه بـده ، گـفـت گـران شـد

یـک عـمـر بـه سـودای لـبـش سـوخـتـم و آه روزی کـه لـب آورد بـبـوسـم رمـضـان شـد