ـ

به قول حـاج‌حـسـیـن‌یـکـتـا : شـمـا اگـه بـمـیـریـد ، بـقـیـه مـی‌تـرسـن حـتـی یـک‌ثـانـیـه بـیـشـتـر پـیـش‌تـون بـمـونـن ، ولـی اگـه شـهـیـد بـشـیـد ، سـر ایـن کـه کـی پـیـش‌تـون یـک‌ثـانـیـه بـیـشـتـر بـمـونـه دعـواس . . و چـقـدر قـشـنـگـه شـهـادت ! ؟ ؟ مـرگـی کـه انـتـهایـش لـبـخـنـد خـداسـت (: #فـانـوس

بـه رقیـه می‌گـم از جـا مـوندن ، چـونکه جـا مـوندنو درکـش کرده . .

.

..

فعلا یه شعر بخونیم تا بریم سراغ قلب ایران (:

از درد ِعـشـق گـفـتـم و نـشـنـیـد هـیـچ‌کـس حـتـی اگـر شـنـیـد نـفـهـمـیـد هـیـچ‌کـس

زور ِشـراب گـر بـه غـم ِعـشـق مـی‌رسـیـد مـا را چـنـیـن خـراب نـمـی‌دیـد هـیـچ‌کـس

آدم حـریـص ِمـنـع‌شـدن‌هـاسـت ، گـر نـبـود آن مـیـوه را ز شـاخـه نـمـی‌چـیـد هـیـچ‌کـس

شـرمـنـدهٔ مُـحـبـتـت ای غـم کـه در فـراق حـال ِمـرا بـه جـز تـو نـپـرسـیـد هـیـچ‌کـس