فانوس به دست داخل شد. چراغ رو روشن کرد. نگاهی به فضای داخلی انداخت. - دلتنگ بودم. بی‌نهایت. مستقیم سمت شومینه رفت، روشنش کرد و تازه فهمید چقدر خاک گرفته همه‌جا رو. چقدر عمارت خفه بود. انگار داشت زیر بار خاطرات و گذشته‌ و حتی حال، خفه می‌شد. چقدر عمارت برای دریافت اکسیژن تقلا می‌کرد. به فانوسش خیره شد. کجاست خورشیدی که روزهاست طلوع نکرده؟

خون در رگ‌هایم جاری‌ست؛ اما زندگی‌ام بعد تو، مدت‌هاست مرده.